نیمرنگ

به مناسبت سالگرد شهادت دکتر شریعتی و دکتر چمران

nimrang — Sun, 21 Jun 2009 20:21:18 GMT

تاريخ سرزمين ما پر است از اسطوره هاي شگرف و مردان بزرگ.اما چگالي اين آدم ها در طي چند قرن اخير رو به زوال رفته .چنانچه در اين قحط الرجال كمتر مردان و زناني ديده شده اند كه بتوان به آنها دل بست و ازشون الهام گرفت.
از جمله كساني كه جامعه پير و جوان و زن و مرد و تحصيلكرده و مذهبي و حتي غيرمذهبي به رغم كم لطفي هاي رسانه هاي ديداري و شنيداري و نوشتاري باز جايي در دل مردم باز كرده اند يكي دكتر شريعتي است و ديگري دكتر چمران.
زندگي اين دو مرد سرشار است از شور و عشق و ايمان و تلاش و مبارزه.
اين دو نفر كساني بودند که به تبعيت از مولايشان علي (ع) بر باورهايشان استوار بودند و حاضر بودند در راه آزادي ملتها و اسلام ناب محمدي زندگي شان ،عزیزانشان و خودشان را قرباني كنند.اگر اين دو ابرمرد در دل مردم آزادانديش رسوخ كرده اند، بيشتر و بيشتر به اين دليل است كه تا آخرين لحظه تا پاي اعتقاداتشان ايستادند و زندگي مرفه همراه قدرت در امريكا و ايران و فرانسه را سه طلاقه كردند تا در جنوب لبنان و در زندانهاي ساواك در ميان مردمان بدبخت و بخاطر آزادي انسانهاي مستضعف از جان مايه بگذارند.
امروزه چند نفر از اين آدمها را سراغ داريد؛ آدمهايي كه نان به نرخ روز نمي خورند؛آدمهايي كه ايمانشان برايشان نام و نان آور نيست.
آدمهايي كه بخاطر مصلحت هيچ حقيقتي را ذبح شرعي نمي كنند؛ و آدمهايي كه پول دنيا مي گيرند و براي دين كار مي كنند نه پول دين براي دنياشان.
آدمهايي كه به تبعيت از مولايشان علي (ع) آنقدر رشد داشته اند كه به رغم پنهان كردنشان، آشكارترين اسطوره هاي عصر حاضر براي جوان حاضر باشند.

رياكار

nimrang — Mon, 20 Apr 2009 21:32:18 GMT

مردي در نيمه هاي شب در مسجدي مشغول نماز بود.هنوز رکعتی نماز نخوانده بود که ناگهان صدایی شنید؛ با خود گفت: «حتماً کسی وارد مسجد شده» بر کیفیت و کمیت عبادتش افزود. خوشحال از این که آن شخص فردا می رود و به مردم می گوید این آدم چقدر خداشناس و وارسته است که در نیمه های شب به مسجد متروک آمده و مشغول نماز و عبادت است. وقتی هوا روشن شد و صبح آمد، به آن کسی که وارد مسجد شده بود، زیر چشمی نگاه کرد. از تعجب دهانش باز ماند. سگ سیاهی که بر اثر رعد و برق و بارندگی شدید، نتوانسته بود در بیرون بماند به مسجد پناه آورده بود.

nimrang — Mon, 06 Apr 2009 20:21:38 GMT

دوستان شرح پریشانی من گوش کنید---- داستانِ ِغم ِ پنهانی ِ من گوش کنید

قصه بی سر و سامانی من گوش کنید---- گفتگوی من وحیرانی من گوش کنید

شرح این آتش جانسوز نگفتن تا کی

سوختم سوختم این راز نهفتن تا کی

روزگاری من ودل ساکن کویی بودیم---- ساکن کوی بت عربده جویی بودیم

عقل ودین باخته دیوانه رویی بودیم---- بسته سلسله سلسله مویی بودیم

کس درآن سلسله غیرازمن ودل بند نبود

یک گرفتار از این جمله که هستند نبود

نرگس غمزه زنش این همه بیمارنداشت---- سنبل پرشکنش هیچ گرفتارنداشت

این همه مشتری و گرمی بازارنداشت ---- یوسفی بود ولی هیچ خریدارنداشت

اول آن کس که خریدارشدش من بودم

باعث گرمی بازار شدش من بودم

عشق من شد سبب خوبی و رعنایی او---- داد رسوایی من شهرت زیبایی او

بس که دادم همه جا شرح دل آرایی او---- شهر پرگشت زغوغای تماشایی او

این زمان عاشق سرگشته فراوان دارد

کی سر برگ من بی سر و سامان دارد

چاره این است وندارم به ازاین رای دگر---- که دهم جای دگر دل به دل آرای دگر

چشم خود فرش کنم زیر کف پای دگر---- برکف پای دگربوسه زنم جای دگر

بعدازاین رای من این است وهمین خواهد بود

من براین هستم والبته چنین خواهد بود

پیش او یار ِ نو و یار ِ کهن هردو یکی است---- حرمت مدعی و حرمت من هردو یکی است

قول زاغ وغزل مرغ چمن هردو یکی است---- نغمه بلبل وغوغای ِ زغن هر دو یکی است

این ندانسته که قدرهمه یکسان نبود

زاغ را مرتبه مرغ خوش الحان نبود

چون چنین است پی یاردگرباشم به---- چند روزی پی دلدارِ دگر باشم به

عندلیبِ گل ِ رخسارِ دگر باشم به---- مرغ خوش نغمه گلزاردگرباشم به

نوگلی کو که شوم بلبل دستان سازش

سازم ازتازه جوانان چمن ممتازش

آن که برجانم ازاو دم به دم آزاري هست---- مي توان يافت كه بر دل زمنش باري هست

از من و بندگي من اگرش عاري هست---- بفروشد كه به هر گوشه خريداري هست

به وفاداري من نيست دراين شهر كسي

بنده اي هم چو مرا هست خريدار بسي

مدتي در ره عشق تو دويديم بس است---- راه ِ صد باديه درد بريديم بس است

قدم از راه ِ طلب باز کشیدیم بس است---- اول وآخراین مرحله دیدیم بس است

بعد ازاین ما وسر کوی دل آرای دگر

با غزالی به غزل خوانی و غوغای دگر

.......................................... ............................................
...

nimrang — Wed, 25 Feb 2009 17:32:18 GMT

نفرین ابد بر تو که آن ساقی چشمت
دردی کش خمخانه تزویر و ریا بود
پرورده مریم هم اگر چشم تو میدید
عیسی د گر میشد و غافل ز خدا بود

نفرین ابد بر تو که از پیکر عمرم
نیمی که روان داشت جدا کردی و رفتی
نفرین ابد بر تو که این شمع سحر را
در رهگذر باد رها کردی و رفتی

نفرین به ستایشگرت از روز ازل باد
که اینگونه تورا غره به زیبایی خود کرد
پوشیده زخاک آینهء حسن تو گردد
که اینگونه تو را مست ز شیدایی خود کرد

این بود وفاداری و این بود محبت؟
ای کاش نخستین سخنت رنگ هوس داشت
ای کاش که آن محفل دل ساده فریبت
بر سر در خود مهر و نشانی ز قفس داشت

دیوانه برو ورنه چنان سخت ببوسم
لبهای تو می ریخته را کز سخن افتی
دیوانه برو ورنه چنان سخت خروشم
تا گریه کنان آئی و درپای من افتی

دیوانه برو تا نزدم چنگ به گیسوت
صورتگر تو زحمت بسیار کشیده
تا نقش تو را با همه نیرنگ به صد رنگ
چون صورت بی روح به دیوار کشیده

تنها بگذارم که در این سینه دل من
یک چند لب از شکوه بیهوده ببندد
بگذار که این شاعر د لخسته هم از رنج
یک لحظه بیاساید و یک بار بخندد

ساکت بنشین تا بگشایم گره از روی
در چهره من خستگی از دور هویداست
آسوده گذارم که در این موج سرشكم
گیسوی به هم ریخته بر دوش تو پیداست

من عاشق احساس پر از آتش خویشم
خاکستر سردی چو تو با من ننشیند
باید تو زمن دور شوی تا که جهاني
این آتش پنهان شده را باز ببیند

nimrang — Sat, 27 Dec 2008 20:17:18 GMT

              دل من همي داد گفتي گوايي
که باشد مرا روزي از تو جدايي

بلي هر چه خواهد رسيدن به مردم

بر آن دل دهد هر زماني گوايي

من اين روز را داشتم چشم وزين غم

نبوده‌ست با روز من روشنايي

جدايي گمان برده بودم وليكن

نه چندانکه يکسو نهي آشنايي

به جرم چه راندي مرا از در خود

گناهم نبوده‌ست جز بيگنايي

بدين زودي از من چرا سير گشتي

نگارا بدين زودسيري چرايي

که دانست کز تو مرا ديد بايد

به چندان وفا اينهمه بيوفايي

سپردم به تو دل، ندانسته بودم

بدين گونه مايل به جور و جفايي

دريغا دريغا که آگه نبودم

که تو بيوفا در جفا تا کجايي

همه دشمني از تو ديدم وليکن

نگويم که تو دوستي را نشايي

نگارا من از آزمايش به آيم

مرا باش، تا بيش ازين آزمايي

مرا خوار داري و بيقدر خواهي

نگر تا بدين خو که هستي نپايي

فرخي سيستاني

الامام على صوت العدالة الانسانية

nimrang — Sat, 20 Sep 2008 21:26:18 GMT

صدای عدالت انسان

اگر تو به تاریخ جهان گوش بدهی اخبار بزرگی خواهی شنیدمثل اینکه اتفاق نیفتاده است حتی پس از گذشت بیش از ده قرن اگر تو دقيق آن را مجسم كني درباره اتفاقات متعدد در دنيا، تو شيفته شخصيتي بزرگ مي شوي كه قبل از افكار عاليه او هر چيزي آشكار شود جزئي خواهد بود. بهره مندي از دنيا و زندگاني آن و فرزندان و خويشاوندان، ثروت و حكومت هيچ در چشم او مهم نيست.

اين شخصيت به اندازه اي بزرگ است كه در نزاع معمولي مردم جابجا مي شود. بصيرت او به اندازه اي حساس است كه شباهتش به مردم عادي فقط در نام است. اگر تو با گوش قلبت بشنوي تاريخ براي تو داستان را روايت خواهد كرد. داستان شهيد در راه حق و عدالت با آن خوئيكه افق آسمان را پوشانده.اگر تو به افق نگاه كني تو دو نوع قرمزي را مشاهده مي كني. يكي از آنها قرمز طبيعي است و ديگري خون شهيد در راه حق و عدالت است.

كدام انديشه روشني است كه صاحب آن در رنج و مردم آن در نعمت و راحتند. براي دوست و دشمن راه باز كرده و مي كند. دانشمندي كه از علت هر چيز و نتايج آن بحث كرده و با حرص و ولع مايل به كشف و ايضاح آن براي ديگران است. عالم خرده بيني كه در هر مطلبي غور كرده و درك هيچ چيز از او فوت نشود. حتي اعمال مردم كه هنوز انجام نداده اند و تازه در فكر آنها خلجان كرده نزد او واضح باشد. قريحه هر علم كه در مشرق پس از او ظهور كرد به او پيوسته است، بلكه منشا و اصل همه آنهاست.

عقلي را مي شناسي كه بيش از ده قرن گذشته اين حقيقت را كه ناسخ هزار و يك گونه اوهام باطل شده تقرير كرده باشد و بگويد هيچ كس گرسنه نماند مگر به سبب آنكه ديگري بهره او را گرفته و باز مي گويد: نديدم نعمتي وافر مگر با حقي ضايع شده.

علي (ع) دريافت و به دل و هوش خود دانست كه پايه هرچيزي كه بر حق استوار باشد متزلزل نشود و خود او نمونه اين ثبات بود كه هم در پيروزي و هم در شكست خود را غالب مي ديد. در ميدان نبرد با سياست و در هر مبارزه غالب يا مغلوب شدن نزد او مساوي بود، چون مي دانست حقيقت با اوست و خود او به خود ميزان سنجش و مشخص حق و باطل بود.

در تاريخ خاور زمين، مردي بدين ثبات عقيده نتوان يافت كه هيچ سستي در او راه نيابد و از طغيان آتشفشانها لرزه بر وي نيفتد.

در ميان مردمان بزرگ جهان، آن كس كه در محبت و وفا بيش از ديگران بود علي(ع) بود. وفا سرشت و خوي او بود، آميخته به جان و دل او به مردم محبت داشت و آنرا به خود نمي بست. به عهد خود وفا مي كرد، وفا حقيقت ذات او بود. به فكر عميق خود دريافت كه آزادي مقدس ترين چيزهاست. جهان طالب آزادي است و هيچ نعمتي با آن برابر نمي شمرد.فكر صحيح و خوي نيك در مردم آزاد است. فكر صحيح و خوي نيك در مردم آزاد است. حب و وفاي خالص بي آزادي ممكن نيست. هم او گفت:( بدترين برادران آن كسي است كه براي او تكلف بايد كرد). بهترين آنها كسي است كه اينچنين نباشد.

فرمانروايي را مي شناسي كه از نان سير خوردن پرهيز كند، براي آنكه از رعاياي او گروهي در همه عمر معني سيري را درنيافته اند. و جامه نرم نپوشد براي آنكه در ميان مردم جماعتي گليم درشت بر دوش مي افكنند و درم نيندوخت كه مردم فقير و ارباب حاجات فراوانند. ياران و پيروان و ولات را براي يك گرده نان كه به رشوت گرفته بودند بازخواست مي كرد. يكي از آنان را بدين سخن بيم داد و از خيانت بيت المال برحذر داشت:(سوگند به خدا آگر از مال مردم اندك يا بسيار خيانت كني چنان بر تو سخت گيرم كه اندك مال و گران بار و بي آبرو شوي.)

هيچ پادشاهي را شنيده اي كه جو بدست خود آسيا كند و از آن ناني خشك كه بايد به زانو شكست براي خوراك خويش آماده سازد و به دست خويش كفش خود را پينه زند و از مال دنيا اندك و بسيار اندوخته نكند، چرا كه همتش جز ياري مستمندان و مظلومان چيز ديگر نبود تا داد آنها را از ستمكاران بستاند و زندگي و معاش آنها را مرفه سازد. در بند خوردن و آشاميدن و آسوده خفتن نبود، براي اينكه در كشور او كسي ميزيست كه اميد قرص ناني نداشت و در آنجا شكم هاي گرسنه و جگرهاي بريان بسيار بود. اين سخن را گفت و زيبا سخني است:

( آيا قناعت كنم به همين كه مرا اميرالمومنين گويند و در سختي هاي روزگار با مردم شريك نباشم.)

ملك و پادشاهي اگر براي اقامه حق و ازاله باطل نباشد نزد علي (ع) از پست ترين چيزهاي دنيا پست تر بود. قوانين او به مجعول سياست و دولت نبود، بلكه دولت و سياست بر اساس اين قوانين برپاي بود.راهي نبود كه قصدا انتخاب كرده باشد تا او را به صدرنشيني رساند. بلكه راهي اختيار كرد كه در دلهاي پاك مقام گزيند. عدالت ماده و عنصري بود كه در اركان و عناصر بدن او بكار رفته و مانند خون در عروق او سريان داشت. آنها كه بر علي (ع) پيروز شدند مغلوب گشتند و علي(ع) كه شكست خورد غالب شد، براي آنكه دشمنان او از انسانيت به دور بودند و حيله و رشوه و دنياطلبي و مكر بكار بردند و شمشير ستمكارانه كشيدند. اما او با دل روشن و عقل دوربين در راه فضيلت انساني و رعايت حقوق بشر و ترويج عدالت و مساوات از سود بلكه از هستي خويش درگذشت بدين علت پيروزي آنان شكست بود و شكست علي(ع) پيروزي بزرگ براي فضائل انساني.

باز در صفحات تاريخ جنگجوي دلاوري را شنيده اي كه حريفان خود را به شدت دوست بدارد و خواهد آنان را به صفات انساني متصف بيند؟ جنگجوي دليري كه شجاعت بي نظير را با مهر و عطوفت بهم جمع داشت، با جماعتي كه در مخالفت هم داستان بودند با عتاب زباني اكتفا كرد با آنكه مي توانست به يك ضربت شمشير به خاك هلاكشان افكند، هنگام عتاب تنها و بي سلاح با سر برهنه به ملاقات آنها رفت(در جنگ جمل در مقابل زبير) اما آنها غرق سلاح بودند، چنانكه رويشان از رخنه خود و زره به زحمت ديده مي شد.

در تاريخ پادشاهان جهان پادشاهي شنيده اي كه همه اسباب فرمانروايي و ثروت براي او فراهم باشد كه نظير آن براي ديگري فراهم نگرديد، با اين حال رنج و افسوس براي خود برگزيد. نژاد والا داشت اما گفت: (هيچ شرفي چون تواضع نيست). گروهي او را دوست داشتند؛ درباره ايشان فرمود:(هركه مرا دوست دارد خرقه فقر براي خويش آماده كند.) گروهي درباره او غلو كردند، فرمود:( درباره من دو كس به هلاكت رسيدند دوست غالي و دشمن كينه جو). و در باره خويش گفت:( خدايا ببخشاي بر من آنچه مردم نمي دانند.)

هيچ پيشواي ديني مي شناسي كه واليان را بمانند اين سخن دستور دهد(نامه به مالك اشتر والي مصر) كه (مردم يا در دين با تو برادرند يا در خلقت با تو برابر، در گذشت و اغماض با آنها چنان باش كه مي خواهي خداوند با تو چنان باشد).

در آثار مشرق زمين نهج البلاغه را خوانده كه چسان با شيوه بليغ و رسا آياتي بديع از فكر و قوه متخيله و عاطفه انساني گرفته و بهم پيوسته است و تا انسان در روزگار باقي است و فكر و خيال و عاطفه موجود، مجذوب آن كتاب خواهند بود. در بلاغت فوق بلاغتهاست .قرآني است، از مقام خود اندكي فرود آمده، تمام محاسن زبان عربي هرچه بوده و خواهد بود در بيان او فراهم است چنانكه درباره گوينده آن گفته اند(سخن او از كلام خداي پايين تر و از كلام آفريدگان بالاتر است).

گاه باشد كه اين دانشمند فكور و اديب و اداري و حاكم و لشكركش يكباره همه مردم و حاكمان و سلحشوران را كنار گذاشته خلوت نشين محبت پيشه ايست كه با هيچ يك سر و سري ندارد، فقط مي خواهد مشاعر انساني را تحريك نمايد و عواطف را برانگيزد. اين سخن نغز را كه دليل بر گرمي محبت و شدت عاطفه است در گوش دل آهسته و آرام مي گويد (نبودن دوستان به منزله غربت است) (از مصيبت ديگران شادي مكن) (به نرمي بخشش خود را به مردم نزديك كن) و (هركس بر تو ستم كند از وي درگذر و هركه بخشش خود را از تو دريغ دارد تو از بخشش او دريغ مدار و هركه پيوند تو ببرد با او پيوند تازه كن و هركه تو را دشمن دارد با او دوست باش).

اين مرد به اندازه اي بزرگ است كه كه چيره گشتن دشمنان را بر وي به چيزي نبايد شمرد و فيروزي ديگران را مهم نبايد دانست، چه در آن روزگار همه چيز باژگونه بوده است؛ راست به جاي چپ و چپ به جاي راست بود، زير و بالا، نور و ظلمت، زمين و آسمان، همه به جاي هم، هر چيز به صورت ضد خود جلوه مي كرد.

به حال علي(ع) فرق ندارد كه تاريخ او را بشناسد يا نشناسد و از اين جهت شان افزوده يا كسته شود. با اين حال تاريخ گواهي مي دهد که علي(ع) عميق ترين فكر بشري بود و جان خويش در راه حقيقت فدا كرد. پدر شهيدان، منادي عدالت و يگانه مرد مشرق بود كه زنده و جاويدان است.

اي روزگار! چه مي شد كه بر مردم مهر مي نمودي و در هر عصري مردي چون علي(ع) بدان خرد و زبان و ذوالفقار عطا مي كردي!

بخش هایی از کتاب صدای عدالت انسان نوشته جرق جرداق مسیحی

بیا تا قدر یکدیگر بدانیم

nimrang — Tue, 09 Sep 2008 15:19:18 GMT

بیا تا قدر یک دیگر بدانیم که تا ناگه ز یک دیگر نمانیم

چو مومن آینه مومن یقین شد چرا با آینه ما روگرانیم

کریمان جان فدای دوست کردند سگی بگذار ما هم مردمانیم

فسون قل اعوذ و قل هو الله چرا در عشق همدیگر نخوانیم

غرض ها تیره دارد دوستی را غرض ها را چرا از دل نرانیم

گهی خوشدل شوی از من که میرم چرا مرده پرست و خصم جانیم

چو بعد از مرگ خواهی آشتی کرد همه عمر از غمت در امتحانیم

کنون پندار مردم آشتی کن که در تسلیم ما چون مردگانیم

چو بر گورم بخواهی بوسه دادن رخم را بوسه ده کاکنون همانیم

خمش کن مرده وار ای دل ازیرا

به هستی متهم ما زین زبانیم

( دیوان شمس )

انتظار، مذهب اعتراض

nimrang — Sun, 17 Aug 2008 20:16:18 GMT

انتظار سنتز تضاد ميان دو اصل متناقض با هم است، يكي حقيقت و ديگري واقعيت.فرض كنيم ما به يك حقيقت و به يك ديني معتقديم و اعتقاد داريم كه دين برحق است و انسان را نجات و عدالت را استقرار مي دهد و چون حق است و حقيقت پيروز است اين كتاب بهترين كتاب و اين پيغمبر بهترين پيغمبر است و اين راه راهي است كه انسان را به كمال و نجات سوق مي دهد.
اين اصول اعتقادي و حقيقتي است كه ما بدان معتقديم ولي واقعيت ضد اينها را نشان مي دهد.
... اسلام انسان را نجات مي دهد و عدالت و ترقي را بوجود مي آورد، اما اسلامي كه واقعيت يافت برخلاف اين كار و اين راه عمل مي كند...اگر فرص كنيم ما انساني هستيم كه در تمام هزار و چهارصد سال تاريخ اسلام زندگي كرده ايم ،ميبينيم كه در هيچ يك از اين دوره ها قرآن پيروز نشده ، علي پيروز نشده فرزندان و ياران او پيروز نشده اند....آيا ديني كه براي نجات بشريت و استقرار عدالت آمده است شكست خورد؟ از بين رفت؟...يك مسلمان نمي تواند به هيچ يك از اين سوالها جواب دهد.اسلام دين خداست و براي نجات آمده است اما مي بينيم كه نجات نداده است. پس چاره اي نيست جز اينكه پيروان ديني كه مدعي نجات و سيادت انسان و توده هاي محروم و نابودي ظلم و جنايت و مدعي استقرار نظام جهاني به نفع انسانند معتقد باشند كه اين حقيقت اگر چه نتوانسته در طول اين هزار و چهارصد سال به شعارهاي خودش جامعهء عمل بپوشاند اما خواهد پوشاند.
مي بينيم كه انتظار يك ضربهء ضد واقعيت حاكم بر جهان و حاكم بر تاريخ و حاكم بر اسلام است.
انتظار يعني نه گفتن به آنچه كه هست . كسيكه منتظر است چه كسي است؟ كسي است كه در نفس انتظار خود اعتراض به وضع موجود را پنهان دارد. حافظ كه مي گويد " دستي از غيب برون آيد و كاري بكند"نشان داده است كه از وضع موجو راضي نيست. و آنچه را كه هست نپذيرفته است و در جستجو و يا لاقل در آرزوي تغيير وضع است. انتظار ايمان به آينده است و لازمه اش انكار حال، كسيكه از حال خشنود است منتظر نيست. بر عكس محافظه كار است ، از آينده مي ترسد. از هر حادثه اي كه پيش آيد بي مناك است. كسيكه گوش به در دارد و چشم به راه ، بي شك دل به خانه نبسته است!

مذهب انتظار كه يك فلسفهء مثبت تاريخي ، يك جبر تاريخي ، يك خوشبيني فلسفي ، يك عامل فكري و روحي حركت بخش،تعهد آور و مسئوليت ساز و بالاخره فلسفهء اعتراض به وضع موجود و نفي ارزشها و نظامهاي حاكم در طي قرون است و اكنون بر خلاف فلسفهء بدبينانه تسليم و رضا شده است ، اين اصل كلي را ثابت مي كند كه : وقتي يك جامعه منحط مي شود و بينش پيروان يك فكر منحرف مي شود، فكر مترقي و مذهب منطقي متحرك و سازنده ، نقش منحط و منفي و تخديري پيدا مي كند و در جامعهء مسلمين و بويژه شيعه فاجعه اين است!

امانت (1)

nimrang — Wed, 30 Jul 2008 19:35:18 GMT

و انا عرضنا الامانه علي السموات والارض والجبال ما بين ان يحملنا واسفقن منها و حملهاالانسان...

...و خداوند نزد تو آمد.امانت خاص خود را بر دوش تو نهاد.با تو پيمان بست و بر زمينت آورد و خود در فطرت تو نشست و با تو هم خانه شد و در انتظار تو ماند تا ببيند كه چه مي كني؟

و تو جاده تاريخ را در پيش گرفتي،به راه افتادي،كوله بار امانت خدا بر دوشت،پيمان خدا در دستت، نام ها كه خدا به تو آموخت در دلت و روح خدا در كالبد بودنت و…

و زمان تمامي سرمايه ات و تو كارت؟همه از سرمايه خوردن،زيان كاري نه از سود، زيان در سرمايه؛ خسران. والعصر، ان الانسان لفي خسر. وبه عصر سوگند كه انسان هر آينه در زيانكاري است و نامش زندگي كردن است و تو تا حال چه كرده اي؟زندگي. چه در دست داري؟ سالهايي كه از دست دادي. و چه شده اي؟اي مسئول امانت خدا؟ اي مسجود ملائكه؟ اي جانشين اله؟ شده اي پول و شهوت. شده اي شكم. شده اي دروغ.

و اين امانت است . نه تنها بار امانت مردان خدا و اجداد و نياكان ما، بلكه احساس بار مسئوليت سنگين در جستجوي حقيقت و عدالت بودن كه در طي تاريخ و در هر عصري بر دوش مستضعفان و ستمديدگان و تحقير شدگان حمل شده است. همان امانتي كه حسين وارث آدم به دوش گرفت و زينب به كاخ يزيد در دمشق برد. همان بار امانتي كه مردان خدا هر روز سنگيني اش را بيشتر بر دوش خود احساس مي كنند و اين بار امانت بر عهده همه انسانهاست.

چه وجه مشتركي است میان آدمي كه شهري را به آتش مي كشد تا سوختن مردم را در آن نگاه كند (نرون)با آتش كشيده شدن آدمی که مي سوزد تا شهرش و کشورش نجات پيدا كند. در واقع اين دو در دو قطب متضاد زندگي مي كنند و اين دو قطب متضاد متاسفانه هر دو اسمش آدم است.پس بايد اين آدم را شناخت اما بايد اول خود را شناخت.

بنابراين شناخت خويشتن، شناخت رسالت من و شناخت امكانات و مسئوليت و آن امانت سنگين خدايي معناي آدم را جلوه مي كند.

استاد شريعتي در كتاب "علي" اينگونه مي نويسد: "همانگونه كه در فلسفه خلقت انسان در اسلام مي بينيم خداوند با صراحت يك مجلس امتحان بزرگ ترتيب مي دهد. امانت خود را بر زمين و كوهها و فرشتگان و حتي فرشتگان مقرب عرضه مي كند،همه از پذيرفتن آن سر باز مي زنند و انسان برميگيرد. خداوند فرمان مي دهد كه همه فرشتگان و حتي فرشتگان بزرگ بايد به خاك بيفتند و در برابر انسان سجده كنند. اين نشان مي دهد كه در اسلام انسان بزرگتر از فرشته است و مقام آدم، مقام بشريت، مقام انسانيت اعلي اشرف از مقام فرشته و حتي فرشتگان مقرب بالاتر است.

و باز شريعتي در توضيح پذيرفتن اين امانت در كتاب "هنر"مي نويسد:"امانتي كه خدا بر زمين و آسمان و همه كوهها و درياها عرضه كرد و هيچكدام برنداشتند مقصود اين نيست كه خدا ايستاد و گفت اي كوهها و آسمانها آيا شما مي خواهيد؟ بعد آنها گفتند نه خير و بعد انسان برداشت. بلكه يعني كوهها و درياها داراي خلاقيت و احساس آگاهي و نيازمندي بيش از آنچه موجود است، نيستند و نمي توانند احساس كنند، نه نيازمندند نه اضطراب دارند، نه دردمندند و نه مي توانند خلق كنند و اين انسان كه بر ميدارد؛ چه چيز را؟!

به مناسبت روز قلم

nimrang — Fri, 04 Jul 2008 21:04:47 GMT

قلم توتم من است، توتم ما است، به قلمم سوگند، به خون سياهي که از حلقومش مي‌چکد سوگند، به رشحه ی خوني که از زبانش مي‌تراود سوگند، به ضجه‌هاي دردي که از سينه اش برمي‌آيد سوگند... که توتم مقدسم را نمي‌فروشم، نمي‌کشم، گوشت و خونش را نمي‌خورم، به دست زورش تسليم نمي‌کنم، به کيسه زرش نمي‌بخشم، به سرانگشت تزويرش نمي‌سپارم، دستم را قلم مي‌کنم و قلمم را از دست نمي‌گذارم، چشم‌هايم را کور مي‌کنم، گوش‌هايم را کر مي‌کنم، پاهايم را مي‌شکنم، انگشتانم را بند بند مي‌برم، سينه‌ام را مي‌شکافم، قلبم را مي‌کشم، حتي زبانم را مي‌برم و لبم را مي‌دوزم...

‌اما قلمم را به بيگانه نمي‌ دهم

به جان او سوگند که جانم را فدیه اش می کنم،اسماعيلم را قربانيش مي كنم،به خون سيله او سوگند كه در غدير خون سرخم غوطه مي خورم،به فرمان او، هرجا مرا بخواند، هرجا مرا براند، هرچه از من بخواهد، در طاعتش درنگ نمي كنم.

قلم توتم من است، ‌امانت روح القدس من است، وديعه مريم پاک من است، صليب مقدس من است، در وفاي او، اسير قيصر نمي‌شوم، زرخريد يهود نمي‌شوم، تسليم فريسيان نمي‌شوم. بگذار بر قامت بلند و راستين و استوار قلمم به صليبم کشند، به چهارميخم کوبند، تا او که استوانه ي حياتم بوده است، صليب مرگم شود، شاهد رسالتم گردد، گواه شهادتم باشد، تا خدا ببيند که به نامجويي، بر قلم بالا نرفته‌ام، تا خلق بداند که به کامجويي بر سفره گوشت حرام توتمم ننشته‌ام. تا زور بداند، زر بداند و تزوير بداند که‌امانت خدا را، فرعونيان نمي‌توانند از من گرفت، وديعه عشق را قارونيان نمي‌توانند از من خريد و يادگار رسالت را بلعميان نمي‌توانند از من ربود...

...هركسي را، هر قبيله اي را توتمي است؛ توتم من، توتم قبيله من قلم است.

قلم زبان خدا است، قلم‌امانت آدم است، قلم وديعه عشق است، هرکسي توتمي ‌دارد

و قلم توتم من است

و قلم توتم ما است.

دکتر علی شریعتی