تاريخ سرزمين ما پر است از اسطوره هاي شگرف و مردان بزرگ.اما چگالي اين آدم ها در طي چند قرن اخير رو به زوال رفته .چنانچه در اين قحط الرجال كمتر مردان و زناني ديده شده اند كه بتوان به آنها دل بست و ازشون الهام گرفت.
از جمله كساني كه جامعه پير و جوان و زن و مرد و تحصيلكرده و مذهبي و حتي غيرمذهبي به رغم كم لطفي هاي رسانه هاي ديداري و شنيداري و نوشتاري باز جايي در دل مردم باز كرده اند يكي دكتر شريعتي است و ديگري دكتر چمران.
زندگي اين دو مرد سرشار است از شور و عشق و ايمان و تلاش و مبارزه.
اين دو نفر كساني بودند که به تبعيت از مولايشان علي (ع) بر باورهايشان استوار بودند و حاضر بودند در راه آزادي ملتها و اسلام ناب محمدي زندگي شان ،عزیزانشان و خودشان را قرباني كنند.اگر اين دو ابرمرد در دل مردم آزادانديش رسوخ كرده اند، بيشتر و بيشتر به اين دليل است كه تا آخرين لحظه تا پاي اعتقاداتشان ايستادند و زندگي مرفه همراه قدرت در امريكا و ايران و فرانسه را سه طلاقه كردند تا در جنوب لبنان و در زندانهاي ساواك در ميان مردمان بدبخت و بخاطر آزادي انسانهاي مستضعف از جان مايه بگذارند.
امروزه چند نفر از اين آدمها را سراغ داريد؛ آدمهايي كه نان به نرخ روز نمي خورند؛آدمهايي كه ايمانشان برايشان نام و نان آور نيست.
آدمهايي كه بخاطر مصلحت هيچ حقيقتي را ذبح شرعي نمي كنند؛ و آدمهايي كه پول دنيا مي گيرند و براي دين كار مي كنند نه پول دين براي دنياشان.
آدمهايي كه به تبعيت از مولايشان علي (ع) آنقدر رشد داشته اند كه به رغم پنهان كردنشان، آشكارترين اسطوره هاي عصر حاضر براي جوان حاضر باشند.

چمران در رثاي شريعتي

ای علی! تو مرا به خویشتن آشنا کردی. من از خود بیگانه بودم. همه ابعاد روحی و معنوی خود را نمی‌دانستم. تو دریچه‌ای به سوی من باز کردی و مرا به دیدار این بوستان شورانگیز بردی و زشتی‌ها و زیبایی‌های آن را به من نشان دادی.

ای علی! شاید تعجب کنی اگر بگویم...                           بقيه را در ادامه مطلب بخوانيد...

اینجا همیشه باران است و تو اینجا همیشه خیس عشقی.عشق از در و دیوار، از آسمان و

زمین این شهر می بارد.

 بقیع که هستی احساس دلتنگی داری و احساس شعف ، احساس درد، احساس خوشبختی

،غربت بقیع آزارت می دهد احساس قربت بی تابت می کند.همه نوع احساسی به آدم دست

می دهد.احساس هایی متناقض که هیچ مکان و زمانی قادر به جمع کردنشان در یکجا نیست.

اینجا عشق فرمان می دهد و اشک بزرگت می کند.دیگر قلب کوچکت تحمل این همه عشق  

وبزرگی را ندارد.سینه ات را فشار می دهد،احساس درد میکنی و بغض امانت نمی دهد.

فراموش می کتی که خواسته ای داری.گویی آمده ای فقط اشک بریزی،فقط اشک،فقط

اشک!

حتما تا حالا حس کرده ای که چقدر سخته آدم از اونی که بهش عادت کرده دل بکنه.

دل کندن اونم از کسی یا چیزی که شاید دیگه نتونی ببینیش و این فکر که نکنه این آخرین

دیدار ما باشه تو را می کشه.اما سوسوی امیدی می بینی از روزنه ای به دلت می تابه

که نه این اخرین دیدار تو نیست ، بازم میای. باز همدیگرو می بینیم که این، شاید از طرف

دوستت به دلت الهام میشه.

آره مگه من می تونم تحمل کنم.بازم برمی گردم.آخه من دلم را اونجا جا گذاشته ام.

    بانوى اسلام از ديدگاه سليمان كتانى انديشمند مسيحى

 «فاطمه‏ى زهرا (ع) مقامى والاتر از آن دارد كه سندهاى تاريخى و روايتى به سوى او اشاره كنند، و گرامى‏تر از آن است كه شرح حال گونه‏ها به جانب وى راهنما باشند. فاطمه (عليهاالسلام) را همين چهارچوب كافى است كه: وى دختر محمد (ص) و همسر على (ع) و مادر حسن و حسين (ع) و بزرگ بانوى جهان است».

 «فاطمه، اى دخت مصطفى! اى روشن‏ترين چهره‏اى كه زمين را بر روى دو كتف خود بلند كرد، تو جز دو نوبت براى زمين لبخند نزدى: يك بار در سيماى پدر، آن دم كه در بستر آرميده بود و تو را مژده‏ى قرب وصل مى‏داد لبخند زدى. و لبخندى ديگر، بدان هنگام گرداگرد لبان تو مى‏گرديد كه جان بر لب داشتى و واپسين دم خويش را فروفرستادى... تو هميشه با محبت زيست كردى، تو با پاكى و پاكدامنى زيستى، براى پاكيزه‏ترين مادرى كه دو ريحانه زادى و پروردى و بر قامت آن دو جامه‏اى از خز بخشندگى پوشاندى... تو زمين را همراه با لبخندى استهزاآميز رها كردى و به ابديت پيوستى، اى دختر پيامبر! اى همسر على! اى مادر حسن و حسين، و اى بزرگ بانوى بانوان همه جهانها و اعصار» 

 «قهرمانى نيرويى نيست كه مستند به تن و بازو باشد، يا مستند به تاج و تخت، بلكه قهرمانى چيزى است كه منطق عقل، رشد و فهم را به كار گيرد، آنگاه هدف‏ها را تعيين كند و برنامه را ترسيم نمايد. و قهرمانى زهرا، چيزى جز اين معنى بزرگ نبود. از اين رو از هر چه عامل روشنايى ديگران مى‏شد بهره گرفت، بى آنكه بازوان ناتوان و نزار، و پهلوهاى لاغر و نحيف وى در اين خواست از مؤثر باشد».

از یکی از روزهای سرد زمستانی شروع شد. از هفدهم بهمن ماه. از اولین باری که از یک دوست کادو گرفتم، و بهترين كادوي عمرم. كتابي به اندازه چهل نامه كوتاه ،پيچيده در كاغذ كادويي به اندازه از صبحگاه تا شامگاه كه هر صبح بايد پاره شود و تا شامگاه بايد صفحات اين كتاب براي عزيزترين كست و كسانت زمزمه شود. نامه هايي كوتاه و خيلي بلند؛ كوچك و به اندازه بزرگ. نامه هايي كه هركدامش چند سطري بيش نبودند ولي خواندن هر جمله اش كتابي از شيريني و عشق را به رويت باز مي كردند.

چهل نامه كوتاه به همسرم ؛ اولين بار با اين كتاب با او آشنا شدم و تا عصرگاه امروز كه با نور تاریک و  ممتد زير نويس تلويزيون خبر مرگش را خواندم تا این لحظات گیج و منگ که قلم در میان انگشتان غمگینم می چرخد بسيار دوستش داشته ام. سخن از نادر ابراهيمي است. مردي از شهر ادب. از بزرگمردان پر افتخار رمان و داستان ايران. مرد پر افتخار سينماي ايران و ...

او ديگر در ميان ما نيست . او از شانزده سالگي نوشتن را آغاز كرد و تا امروز بعد از ظهر كه دوستدارانش را در میان اندوه تنها گذاشت صدها مقاله تحقیقی و بیش از صد کتاب از خود به یادگار گذارد.

                                                                                              روحش شاد

مطالب زیر برگرفته از وبلاگ بسیار زیبای مسلخ عشق است.وبلاگی که من همیشه

چیزهای جدیدی ازش یاد می گیرم. آدرس وبلاگ:  http://www.asre-zohour.blogfa.com/

قریب به ۶۰ سال از تاسیس رژیم غاصب صهیونیستی می گذرد.دهها و صدها کنفرانس و اجلاس و نشست همایش در جهان اسلام برگزار شده و هزاران قطعنامه و اعلامیه و بیانیه و طومار صادر گشته وخدامی داند چند بار رژیم اسرائیل محکوم شده است...اما...